Wystawa wewnętrzna „Okno na Białoruś".

Wersje językowe: Polsko-angielska

Dane techniczne:27plansz PCV, grubość 3mm, 70x100cm

„Okno na Białoruś" to wystawa wewnętrzna Europejskiego Centrum Solidarności, która w 2009r. ukazana była w sali międzynarodowej na Wystawie „Drogi do Wolności".

Podczas uroczystego otwarcia uczestniczył białoruski działacz społeczny i polityk, były lider Białoruskiego Frontu Ludowego- Vincuk Viacorka. W trakcie wernisażu wyświetlony został film pt. „Lekcja Białoruskiego", którego głównym bohaterem był syn Vincuka, Franak- młody działacz opozycyjny, członek BFL, podczas kampanii prezydenckiej w 2006r. zasiadał w sztabie prasowym Aleksandra Milinkiewicza.

Franak Viaczorka odwiedził wystawę „Drogi do Wolności" podczas Nocy Muzeów 2010.

W roku 2010 wystawa została zaprezentowana podczas Akademii Solidarności, w której uczestniczył prof. Stanisław Szuszkiewicz(przewodniczący Rady Najwyższej Republiki Białorusi w latach 1991-1994, sygnatariusz umowy rozwiązującej ZSRR).

Opis wystawy:

Władza.

W lipcu 1994 roku pierwszym prezydentem niepodległej Białorusi zostaje Aleksander Łukaszenko. Rok później odbywają się wybory do Rady Najwyższej Republiki Białoruś.

W 1996r.przeprowadzone zostało referendum o zmianie Konstytucji, która w znacznej mierze rozszerzała uprawnienia prezydenta. Rada Najwyższa uznała to za przykład uzurpacji władzy.

Opozycja , większość krajów demokratycznych i organizacji międzynarodowych  uznały wyniki referendum za nieważne.

Od ogłoszenia wyników referendum, rozpoczęły się rządy dyktatorskie na Białorusi. Parlament nie spełnia funkcji jakie spełniać powinien, ponieważ każda jego decyzja może być odrzucona przez prezydenta.

W roku 2001 odbyły się kolejne wybory prezydenckie. Uczestniczyli w nich Aleksander Łukaszenko, Siarhej Gajdukiewicz,  Uladzimer Ganczryk (kandydat opozycyjny). Wygrał Aleksander Łukaszenko- 75,65%. Wyniki nie zostały uznane przez białoruską opozycję, Stany Zjednoczone oraz Unię Europejską, których przedstawiciele uznali wyniki wyborów za sfałszowane.

Następne wybory prezydenckie, 19 marca 2006, w których wygrał po raz kolejny Aleksander Łukaszenko, wzbudziły jeszcze większą niechęć społeczeństwa do władz białoruskich. Po wyborach opozycja zebrała się na Placu Październikowym(Plac Konstantego Kalinowskiego) organizując miasteczko namiotowe. Spora część protestujących przeciwko wynikom wyborów została pobita, aresztowana i prześladowana do dziś.

Życie codzienne.

Sytuacja wewnętrzna Białorusi spowodowała, iż spora część społeczeństwa nie bierze udziału w życiu społecznym i politycznym.

Ludzie istnieją sami sobie, władza sama sobie. Media, które w krajach demokratycznych uważane są za czwartą władzę, na Białorusi są uzależnione od Łukaszenki, swoboda wypowiedzi nie istnieje.

Bezsilność powoduje stagnację, ludzie nie mają dużych szans na rozwój. Niektórzy, załamują ręce przyjmując to co jest, wierząc jedynie że może kiedyś nastąpi zmiana.

Mimo ciężkich warunków życiowych,  istnieje spora część osób która się nie poddaje.

Poprzez kulturę alternatywną wyraża swoją niechęć do polityki. wolność wypowiedzi artystycznej jest regularnie naruszana, mimo wszystko nie zniechęca to Białorusinów do działania.

Władza zamyka niezależne galerie, ogranicza kulturę do prezentowanej w państwowej telewizji i radiu. Nie pozwala na organizowanie dużych koncertów, te jednak odbywają się, jednak za granicami kraju.

W Gródku, już od 20 lat odbywa się festiwal Muzyki Młodej Białorusi- Basowiszcza, organizowany przez Białoruskie Zrzeszenie Studentów.

Podczas tego festiwalu występował zespół N.R.M(Niezależnaja Republika Mroja). Ich muzyka, jak i wielu innych rockowych zespołów porusza problemy społeczno-polityczne.

Obok zespołów rockowych które kształtują młodzież na patriotów ważni są też pisarze tj.Vasil Bykau, Uladzimir Karatkievich, Jakub Kolas,Janka Kupala, poeci tj. Maksim Bahdanovich, Natal'la Arsen'newa, Ryhor Baradulin, Nil Hilewicz a także Adam Mickiewicz, który poprzez swoje dzieła po dziś dzień łączy  Białoruś, Polskę oraz Litwę.

Współcześni białoruscy pisarze jak Andrej Haranovich czyValeryja Kustava, są bardziej znani poza granicami swojego kraju. 

Nie zważając jednak na ciężką sytuację socjalną i polityczną, Białoruś jest krajem wartościowym, z przyjaznymi ludźmi, piękną przyroda o niepowtarzalnej kulturze, która pomimo wielu przeciwności się rozwija. A to oznacza tylko jedno- Zywie Bielarus!

Opozycja

Formowanie współczesnej opozycji białoruskiej rozpoczęło się w latach 80-tych XX wieku.

Jedną z pierwszoplanowych  organizacji opozycyjnych jest Białoruski Front Ludowy . Walczy przeciw reżimowi autorytarnemu na Białorusi, dążąc do odzyskania niepodległości i wprowadzenia ustroju demokratycznego.

Przyczyną wzmocnienia się tej oraz innych opozycyjnych frakcji jest monopolizacja prasy przez Aleksandra Łukaszenkę. W 1996r. likwiduje on niezależną gazetę Pahonia  oraz rozgłośnię Radyjo 101,2.

Organizacje głoszące hasła demokratyczne, starają się trafiać do ludzi poprzez nielegalne akcje protestacyjne oraz liczne materiały informacyjne.

W tym samym czasie wzmacnia się młoda część BFL - „Maldy Front", który bierze udział w organizacji licznych manifestacji.

W roku 1999 BFL dzieli się  na Konserwatywno- Chrześcijańską Partię BFL z prezesem Zianonem Paźniakiem i Partię BFL z prezesem Vincukom Viaczorkam na czele.

Obecnym prezesem KHP BNF jest Zianon Paźniak, a PBFL- Aliaksaj Yanukewicz.

Obydwie partie BFL trzymają się konserwatywnej ideologii.

1995 roku utworzona została partia- Zjednoczona Obywatelska Partia(AHP). Aktualnie przewodniczy jej Anatol Liabiedźka. Zjednoczona Partia Obywatelska głosi poglądy liberalno-konserwatywne. W wyborach prezydenckich 2006 roku Zjednoczona Partia Obywatelska poparła kandydaturę Aleksandra Milinkiewicza. W ostatnich, sfałszowanych wyborach lokalnych, opozycja nie zdobyła ani jednego mandatu.

AHP wraz z BFL i Partią Komunistów Białorusi  wchodzi w skład Zjednoczonych Sił Demokratycznych. Jest to koalicja opozycyjnych ugrupowań białoruskich, której celem jest stawić opór reżimowi Łukaszenki. Pomimo różnych ideologii tych ugrupowań(od narodowo-konserwatywnych do komunistycznych) cel jest wspólny-, dać Białorusi możliwość rozwoju, głoszenia swoich poglądów, a przede wszystkimmieć szansę wyboru."